rutdanai's space

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อารมณืการเขียนบล็อกทำไมไม่มีเหมือนแต่ก่อนเลย เหตุผลเพราะอะไรนั้น มันมีหลายอย่าง เช่น

เอาเวลามาอ่าหนังสือ หรือทำอย่างอื่นดีกว่าไหม ทั้งๆที่สิ่งนี้ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่เราทำแล้วมีความสุข เลยขอกลับมาเขียนสักหน่อย

 

ตอนทดสอบสัมภาษณ์ก่อนจะมาเนี่ยก็เคยบอกกับที่รร ไว้ว่าจะทำหนังสือสักเล่มตอนกลับไปทำงานที่ไทยเพื่อให้รุ่นน้องรุ่นต่อๆไปได้ทราบถึงชีวิตของนร นอก ณ ที่สเปแห่งนี้

ข้อมูลที่จะเอาไปเียนนั้นถ้าไม่จดหรือเขียนไว้สักที่มันก็คงลืมลบเลือนไปกับกาลเวลา บล็อกนี้ก็เลยเป็นประโยช์ไว้เมื่อจบกลับไปแล้วย้อนกลับมาดูจะได้เอาข้อมูลจากที่นี่ไปเขียนได้

ซึ่งตอนนี้ที่ผ่านมาก็ไม่ได้เขียนมานานพอสมควร เนื้อหาก็ไม่ได้มีสาระเท่าไรรู้สึกผิดหวังกลับตัวเองเหมือนกัน

 

ตอนนี้สิ่งหนึ่ที่ได้คิดหลังจากเข้ารร มาแล้วเป็นเวลาห้าเดือนก็เกือบจะครึ่งปีแล้วสินะ ในตอนแรกการเรียนด้วยตัวเองเป็นอะไรที่ยากสำหรับผมพอสมควร

เพราะผมยอมรับเลยว่าเป็นเด็กคนหนึ่งและส่วนมากของเด็กไทยก็เป็นแบบผมที่ติดการเรียนกวดวิชา เมื่อเรียนที่รร ไม่รู้เรื่องก็แก้ปัญหาโดยไปหารร กวดวิชาดังๆ

เพื่อทำให้เรียนรู้เรื่องซึ่งความคิดที่จะเรียนหนังสอด้วยตัวเอง ไม่ปรากฏหรือนึกขึ้นมาอยู่ในหัวสมองของผมเลย

พอมาอยู่ที่นี่ คนสเปนเขาเรียนเองกันมาตั้งแต่เด็ก ที่นี่แถบไม่เห็นรร กวดวิชาเลยสักที่ มีบ้างแต่ก็น้อยกว่าที่ไทยมาก

การเรียนด้วยตัวเองมันเป็นสิ่งสำคัญนะ ผมมาตระหนักก็ตอนที่ได้เจอกับตัวเองเนี่ยหละ การอ่านหนังสือเอง จดโน้ตย่อเอง

ที่ไทยไม่เคยได้ทำเลยสักครั้ง พอมาเริ่มทำที่นี่ก็เกิดอาการเหวอไป ทำยังไงวะเนี่ย

ดีที่เพื่อนสเปนก็คอยช่วยบอกว่าควรจะอ่านตรงไหน ยังไง แต่คนเรามันก็ต้องยืนด้วยลำแข้งตัวเองใครจะมาช่วยเราตลอดชีวิตใช่ไหม

ตอนนี้ก็เลยรู้จักคำว่าเรียนด้วยตัวเองมากขึ้น นึกอันดับแรกคือพึ่งตัวเองก่อนที่จะไปพึ่งสิ่งอื่น

 

เพราะคนเราแต่หละคนก็มีสองมือสองเท้า สมองเหมือนกัน

 

คนอื่นทำได้เราก็ต้องทำได้สิเนอะ

^^

ไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อกนานเป็นเวลาเกือบสองเดือนได้เพราะเหตุหลายอย่าง

 

มีเรื่องเกิดขึ้นในปีใหม่ที่ผ่านมานี้เยอะพอสมควร แต่ที่จะเอามาเขียนเล่าเนี่ยก็เอาเป็นเรื่องดีๆที่ประทับใจหละกัน

 

วันหนึ่งที่ซาราโกซ่าเนี่ยหละ ก่อนจะเปิดเทอมหลังจากปิดปีใหม่ไปหลายวันยังชินกับการท่องเที่ยวอยู่เลย แหะๆ

 

เจอภาพประทับใจๆ เป็นภาพสองคนปู่ย่าได้แล้วหละท่านทั้งสองอายุเยอะกันทั้งสองแล้วมาช๊อปปิ้งกันสองคน ด้วยความที่ท่านทั้งสองก็อายุมากกันแล้ว การเดินก็ถือเป็นเรื่องลำบากแล้ว

กับท่านสองคนปู่ย่าท่านได้ช่วยกันจูงรถเข็นเดินกันไปสองคน จริงๆมันก็เหมือนป็นเรื่องธรรมดานะ แต่เรามองแล้วรู็สึกดีๆ ยังไงบอกไม่ถูกเหมือนกัน

 

 

 

 

ผ่านไปแล้วครับพี่น้องสามสัปดาห์กับโรงเรียนนายร้อย ณ ประเทศสเปน

ที่ผ่านมายังไม่พอใจกับตัวเองเท่าที่ควรครับเพราะในห้องเรียนยังไม่สามารถจับใจความได้เลย

ต้องเอามานั่งอ่านเองใหม่ทั้งหมด เครียดเหมือนกันครับ เป็นเพราะภาษาเรายังไม่ดีพอด้วยเลยทำให้การเรียนยากเพิ่มขึ้น

ชีวิตประจำวันของผมตอนนี้ก็คือ ตื่นนอน หกโมงสี่สิบห้า รวมแถวไปทานข้าวเช้า เสร็จแล้วเคารพธงชาติ ฝึกบุคคลท่ามือเปล่า แถวชิด หลังจากนั้นก็ไปเปลี่ยนเป็นชุดฝึกแบกโหลดเพื่อเข้าไปฝึกภาคสนามที่ทะเลทรายหลังโรงเรียนวิ่งไปครับพี่น้อง

ผ่านเขาลูกแล้วลูกเล่า มองไปข้างหน้าเห็นไอความร้อนขึ้นมาจากพื้น หยาดเหงื่อซึมออกมาตามรูขุมขนทีละเม็ดจนชุ่มไปทั่วร่างกาย

(เว่อเล็กน้อย) อิอิ

ฝึกเสร็จแล้วก็เป็นการเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรงต่อด้วยการวิ่งอีกแล้ว แล้วก็ไปเข้าโรงยิมเผื่ออกกำลังกายในส่วนต่างๆ

หลังจากร่างกายแข็งแรงเรียบร้อยแล้ว ก็มาเป็นการเรียนภาคทฤษฎีในห้องเรียนก็ยากเหมือนกันเพราะไม่ใช่ภาษาพ่อภาษาแม่ เหอๆ

หลังจากเรียนเสร็จก็เป็นทานข้าวเที่ยง แล้วพอตกเย็นก็เป็นการทำความสะอาดอาวุธที่จมโคลนเปื้อนดินมาตั้งแต่ตอนเช้า

หลังจากนั้นก็มีคาบเรียนอีกสองสามคาบก่อนจะไปทานข้าวเย็น

หลังจากนั้นก็เตรียมตัวรวมแถวเผื่อเช็คยอด ภารกิจส่วนตัวและอ่านหนังสือ ทำการบ้าน

สำหรับผมแล้วต้องอ่านหนังสือมากกว่าคนสเปนหลายเท่าเลยครับพี่น้อง ทั้งศัพท์ต่างๆรวมทั้งการตีวามหมายอีก คนสเปนอ่านผ่านไปครั้งเดียวก็รู้เรื่องแล้ว น่าอิจฉาจริงๆ T_T

ตื่นก่อนนอนทีหลังเป็นชีวิตประจำวันของผมครับตอนนี้ ยังต้องสู้ต่อไป

 

อย่าเพิ่งท้อเสียก่อนนะวันนี้เพราะยังมีบันไดอีกหลายขั้นจะต้องผ่านกันไปอีกหลายวัน

จงอย่าลืมความฝันนะสัญญา

 

 

เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะครับ

^^